Hani bazen ses etmeden varlığımızı belli ettirmeden ayak parmak uçlarımıza basarak yürürüz ya. Ya rahatsızlık vermek istemiyoruzdur ya da sessizce kaçmaya çalışıyoruzdur. Bazı insanlar da ruhunun parmak uçlarına basarak yaşar bütün bir hayatı. Peki nedir ruhunun parmak uçlarına basmak? Sessizce, iz bırakmadan, hiçbir şey yıkmadan ya da inşa etmeden yaşamak. Benim de zaman zaman içinde hissettiğim bu insan grubundan bahsedeceğim biraz. Ruhunun parmak uçlarına basarak yaşayan birini toplum içinde ne hallerde bulabiliriz? Gelin bakalım. Bu insanlar kapı çarpmaz, kırıp dökmez, çok gerekmedikçe ses yükseltmez. Önemli değil ve fark etmez ağızlarından en sık duyulan şeylerdir. Hayır ise pek duyulmaz. Bizimkini kütüphanede boğulmak üzereyken bulabilirsiniz mesela. Çünkü su içerken ses çıkmasın diye fazla zorlar kendini ve su boğazına kaçar. Metro çıkışı kalabalık bir grup insanla asansöre biner fakat yük fazla geldiği için asansör hareket etmez. Bilin bakalım herkesin sorumluluğunu üzerine alarak ilk kim atar kendini dışarı? Tabi ki bizimki. Asansör kapanır ve çalışır, öylece bakar arkasından “Bir ben mi fazlaydım gerçekten?” der gibi gözlerle. Ya da Marmaray’da otururken yanı boşalınca kaymaz bizimki, öbür yanındakinden kaçar gibi olmasın diye. Alışveriş yaparken ödeyeceği tutar ona beklediğinden fazla gelir mesela ancak o çaktırmaz, sorgulamaz genellikle.
Özel hayatına bakacak olursak ne siyahtır ne beyaz çoğunlukla. Gri bölgelerde dolanır bizimki. Kimseyi incitmez ama tam anlamıyla da memnun edemez. Çünkü bilmez olduğu gibi kendini yansıtmayı. Yarım yamalak var olur insanların hayatında ve kumsalda bir ayak izi misali tek bir dalgaya bakar silinmesi. Bazısı dediğim gibi bilmez bazısı da farkındadır her şeyin fakat değiştiremez. Çünkü değişmek zordur. Sessizce fark ettirmeden yaşamak ise kolay olandır. Oysa dimdik durup ayaklarını yere vurup ben varım ve buradayım demek emek ister. Mücadeleye girişmek demektir. Ancak bazen sürüp giden zaman içinde bir an durur bizimki ve sorar kendine değer mi gerçekten bu mücadeleden kaçmak uğruna dünyadaki sınırlı vaktini de yaşa”mış” gibi yaparak harcamaya?
