Aşka Değen Hakk’a Varamayan

Gölgesinden kaçan çocuk,

Hapsoldu güneşe.

Söndü ışıkları kainatın,

Yıldızlar döküldü yeryüzüne.

İnsan kalbinin sisle kaplandığı,

Bilinmez bir çağ başladı.

Tanrı ovaladı rahmini dünyanın

Aydınlığa aç zindanlar doğdu

Suya muhtaç ateşler yandı

Yandı kor kor insanoğlu

Ne can dayandı

Ne ten dayandı

İnsana insan anlatılıyordu

Kainat inlerken melekler dinliyordu

Aşk yaratılmıştı yangına sebep

Yandı ne kadar gülü varsa gönlün

Hüznün mevsimi başladı

Kalp yıkandı Kevser ırmaklarında

Yitirdi manasını

Bir avuç et kaldı

Aşk galip geldi sonunda

Kevser bile söndüremedi o ateşi

İnsana yanmak için aşk yeterdi

Tanrıya varmak için yanmak gerekti

Damarda kan yürüdü

Bedende can

Tanrı ol dedi ve oldu

Ruh hapsolundu ölüme kadar

Aşka değen ölümü bekledi

Vuslat sanıldı ölmek

Yâre gonca güller derildi

Yâr bilmedi

Aşkı tatmayan yâre bahçe olsan nola

Dünyada yansan ahrete varsan nola

Bir filiz değilsin yârin canevinde

Sorsalar melekler kabirde

Canımı verdim dersin aşk için birde

Senin sürgünün aşk idi

Yâr sandın hep

Bir damla gözyaşın

Yetecekti söndürmeye kâinatı

Sen aşka değdin

Cehennemi yüreğinde taşıdın

Yanmayı aşk sandın

Yansan da Hakk’a varamadın