Hayatımın son döneminde kaotik bir duygusal durum içerisindeyim. Sevdiklerimin gönlünü hoş tutmak ile kendi duygu durumumu daha sağlıklı hale getirmek arasında gidip geliyorum. Durum bu şekilde izah edildiğinde doğru olanı görebilmek ne kadar da kolay. Tabii ki daha sağlıklı bir kişisel duygu durumu içinde olmak istiyorum! Fakat onlarca eleştirel, acımasız, suçlayıcı, kafa karıştırıcı düşünce arasında boğuşurken kendini ne hale soktuğunu göremiyor insan. Bazen öyle kaygıları olabiliyor ki insanın; kendini bir yerlere ait hissedebilmek ve var olabilmek için, ‘başkalarının’ istek ve ihtiyaçlarını kendi benliğinden önceye koymaya başlıyor. Sosyal çevresini hoş tutmanın sınırını kaybediyor.
“Gitmek istiyorum çünkü çok sorumluluğum var. Niye yaptığımı bilmediğim bir sürü şey yapıyorum ve kimse bana yardımcı olmuyor. Yalnız kalmaya çok ihtiyaç duyuyor ama kalamıyorum. Evde odama kapanır ve istediğimi yapabilirim gibi düşünüyorlar ama öyle olmuyor. Evde birilerinin olması beni strese sokuyor. Her an bir sorumluluğum varmış gibi hissediyorum. Bu hissi bırakabilmek için evden taşınmayı düşünüyorum açıkçası. Kendimi biraz suçlu hissediyorum bu konuda, keşke hissetmesem.”
Arkadaşımın bu sözlerini dinlerken tanıdık bir şeyler hissediyorum. Konuşmaya devam ediyor: “Çocuk yetiştirirken ‘yemedim yedirdim, giymedim giydirdim’ şeklinde hareket edilmesi ebeveyni tüketen bir durummuş. Uzmanlar mutlaka kişinin kendisine bireysel vakit ayırmasını öneriyorlar. Çocuğun bile olsa sen kendi hayatındaki başrolsün, kendin için en önemli insansın. Kendini kahretmeden çocuğunun ihtiyaçlarını karşılaman gerek. Bunu hayatta her şeye uyarlayabiliriz. ‘Ailemle olmak istemiyorum’ derken onları sevmediğini kastetmiyorsun. Onlarla vakit geçiremediğini söylemeye çalışıyorsun.”
Aklıma ilk gelen şey oksijen maskesi oluyor. Uçakla seyahat ederken oksijen maskesinin devreye girmesi gerektiği zaman bir kural vardır, önce kendinize sonra çocuğunuza takmalısınızdır. Tıpkı hayattaki başka pek çok şey gibi. Kendini etrafını aydınlatmaya adamış bir mumun eriye eriye yok olması gibi. Erimeden aydınlatabilirse etrafını insan, hiç sönmez ışığı. Kendisi de karanlıkta kalmaz asla. Önce kendimiz yani ışığın kaynağı orada var olmaya devam edebilsin ki hem kendi önünü aydınlatsın hem başkalarını karanlıkta yönlendirsin.
Aklımdaki kara bulutlar dağılıyor ve bir nebze olsun daha iyi hissediyorum. Kendim için bir şeyler yapma isteğim geliyor. Böylelikle hissettiklerimi ‘sorumluluktan kaçmak’ veya ‘birilerine yeterince değer vermemek’ olarak tanımlamayı bırakıp başkalarına iyi gelebilmek için önce kendime iyi gelebilmem gerektiğini hatırlıyorum. Hislerimiz bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Doğru tanımlandığı zaman zorluk veren hisler onu hisseden için bir öğretici, bir yönlendirici oluveriyor. Hislerimizi kendi iyiliğimiz için doğru tanımlayabilmemiz dileğiyle…
