Sevgi Solar Mı?

İnsanlar için aşk kavramı çoğunlukla hararetle yanıp sönen duyguları ifade eder. Tek ya da hiç olmalıdır. Aşk ve sevgi sürekli ayrılır. Benim fikrime göre, aşk ve sevgi ortaktır. Ancak bu ortaklıkta sevgi daha güçlüdür. Çünkü bir ağacın büyümüş olması mı sizi cezbeder? Yoksa o ağacın büyüdüğüne en baştan şahit olmak mı? Sevginin sürecinden bahsediyorum. Olmuş ve bitmiş olan mı? Aşk mı? Yoksa sabırla yetiştirdiğiniz sevgi mi? Sizin için en cesaretlisi hangisidir?

Immensee, Alman yazar Theodor Storm’un romanları arasında en bilinenidir. Çoğu eseri gibi engellenen aşkların ve kaçırılan fırsatların hikâyesidir. Immensee, ilk başta kaderinde evlenmek varmış gibi görünen iki çocuğun; Reinhard ve Elisabeth’in kısa öyküsünü anlatıyor. Kitap toplam 10 bölümden oluşuyor. Her bölüm kendine ait sembolleri ve fikirleriyle farklı bir ruh halini de beraberinde getiriyor. Aydınlıktan karanlığa geçişi net bir şekilde ele alıyor. Kitabımız bir ‘yaz’ mevsiminde Elisabeth ve Reinhard isimli ana karakterlerimizin çocukluk anılarıyla başlıyor. Henüz hayatın endişesi omuzlarına binmemiş, birbirlerine karşı saf bir sevgi duyuyorlar. Zaman içinde bu saflığın yerini diğer duygular alıyor. Karşı konulamaz gerçekler, büyüyor. İnsan büyümek zorunda kalıyor. Kitabın başlarında vurgulanan ‘’yeşil’’ rengi güveni ve uyumu temsil ediyor. Yazarımız yer yer kullandığı çarpıcı motifler ile kitaba farklı bakış açıları getiriyor. Çünkü bu güven gitgide soluveriyor. Reinhard’ın doğuştan gelen sanatkâr yönü hayat boyu devam ediyor. Kalemini hep Elisabeth için canlı tutuyor. Fakat zamanla araya mesafe giriyor. Reinhard okumak için uzaklara gidiyor. Araya giren mesafe kalplere de giriyor. Kalemini Elisabeth için yaşatırken onu unutacak raddeye geliyor, karakterimiz. Elisabeth, onu özlediğine dair mektuplar yazsa bile Reinhard umursamaz davranıyor. Kitapta bu durumu özetleyen bir alıntıyı sizinle paylaşmak istiyorum.

Tıpkı bu mısralar gibi çağıran ve çağrılan vardı. Beklenen ve bekleyen vardı. İkilemler hiç son bulmadı. Reinhard,  nihayet Elisabeth’i ziyarete gitti. Her şeyin eskisi gibi olacağına inandırmıştı kendini. Lakin hiçbir şey eskisi gibi değildi. Elisabeth’in mesafeli tavrı kalbine ağır geldi. Zihninde Elisabeth’in onu her şeye rağmen bekleyeceği düşüncesi vardı. Bir zamanlar ona hediye ettiği sarı Kanaryanın yanında bir kuş daha vardı. Bu sefer de varlığı ve yaşamı temsil eden sarı renk, kitabımızın bu kısmında öne çıkıyor. Sanki Reinhard’ın serzenişleri artık duyulmuyor ve gitgide kayboluyordu. Varlığını sorgulayacak raddeye geliyor ve Elisabeth’in hala onu hatırladığından emin olmak istiyordu. Kitabın sonlarına doğru Elisabeth, iyi bir işi olan ve onu el üstünde tutan başka bir adamla evleniyor. Gerçekleri bir bir gören Reinhard kabullenmekten öteye gidemiyor. Reinhard’ın Elisabeth’le birlikte olma konusundaki başarısızlığı ve ona duygularını ifade edememe konusundaki isteksizliği pahalıya patlıyor. Çünkü zamanın Elisabeth için aktığını ancak o raddede idrak edebiliyor. Birbirini seven iki insan, birbirlerini kalplerine gömmek zorunda kalıyor. Hikâye boyunca aslında bir kadının vazgeçişi ve tükenişine şahit oluyoruz. İlk başta yaz mevsimiyle başlayan hikâyemiz son bölümde fırtınalı ve kötü hava şartları ile son buluyor. Sonuç olarak her ayrılık bir vedayı da içinde barındırır. Benim düşünceme göre, Reinhard ilk gittiğinde çoktan veda etmişti. İnsanı en çok bekleyiş yorar. Elisabeth bir ömür sevebilirdi fakat bir ömür bekleyemezdi.

Theodor Storm / Immensee

Ancak şu an, seni ben,

Hep yanımda bulurum.

Ölmeye gelince de…

Yalnız ölürüm.