Psikolojinin kurucularından birisi olan Alfred Adler kişilerin aileleri içerisinde ki doğum sırasının kişilerin karakterleri üzerinde büyük bir etkiye sahip olduğunu anlatmak adına bir kuram ortaya atmış. Bu kuramın temelinde dört yapı var. Bu kuramda ilk çocuk, ortanca çocuk, son çocuk ve tek çocuk yapıları var. Bu kurama göre ilk çocuk doğduğunda ailesinin tek odak noktasının o olmasından ve sevgilerinin tamamını ona aktarmalarında, bu sevginin paylaşıldığı bir kardeşi henüz olmadığından belli oranda hayaller alemini yaşıyor gibi olur fakat ebeveynlerinin acemi olması bu durumu olumsuz etkiler ve ilk çocuk ilerleyen dönemlerde bu acemiliklerin sorunlarıyla karşılaşır. İlk çocuğun kardeşi doğduğunda ona olan ilgi sevgi yarıya bölünür artık eskisi kadar ebeveynlerinin ilgi odağı değildir çünkü bir kardeşi vardır artık.
Bu durumu kabullenmekte ilk çocuk zorluk ve problemler yaşar ve bu, karakterini etkilemeye başlar. Kardeş kavramını kabullenip içselleştirdikçe onu koruma ve abilik, ablalık yapma içgüdüleriyle hareket etmeye başlar. İkinci çocuk ise zaten doğduğunda kendinden büyük bir kardeşi olduğu için asla aileden büyük kardeşin gördüğü kadar özele inen bir ilgi göremez çünkü her şey ikisine eşit şekilde bölünür. Bu yüzden ortanca çocuk büyük kardeşiyle sürekli bir yarışa girme eğilimindedir ve kendini ailesine kanıtlayıp kendisini gösterme çabasında olur. Küçük çocukta ise ailede sanki o hiç büyümüyormuş gibi, hep çocukmuş gibi tavırlar görür ve bu tavırlar küçük çocuk üzerinde büyük etkiler yaratır. Kardeşlerinden de bu tavırları gördüğü için küçük çocuk genel olarak kardeşleriyle kendisini bir yarışın içine sokmaz.
Bu sıralama yüzünden çocukların karşılaştıkları tavırlar çocukların karakter yapılarını da oluşturur. Büyük çocuk mükemmeliyetçi, ne iş yaparsa en iyisini yapma çabası içinde olur. Hep önde olma, hep liderlik yapma eğiliminde bulunurlar. Çevresine daha korumacı, ebeveyn gibi davranma eğiliminde olur. Ortanca çocuk sürekli büyük kardeşle yarış eğiliminde olması nedeniyle hayatında da hırslı, sürekli kendine büyük hedefler koyup bunlardan dolayı da başarısızlıklar yaşar ama bu başarısızlıklar onu yıldırmaz ve hedeflerine ulaşmak için çabalamayı asla bırakmazlar. Hırslıdırlar sosyaldirler. İnsanlarla iletişimleri güçlüdür. Küçük çocuklar ise ebeveynlerinden ve büyük kardeşlerinden gördükleri ilgiden dolayı işlerinde çokta hayalperest değillerdir ve gerçekçilerdir. Yaptıkları çoğu işte başarılı olurlar ancak sosyallik konusunda zayıftırlar.
Bunların dışında bir de tek çocuk vardır. Ailesinin sevgi ve ilgisi ömrünün sonuna kadar onun üzerinde olduğu için bağımlı bir karakteri vardır. Sosyal hayatında da insanlardan bu ilgiyi görmek ister. Tek çocuk olarak büyüdüğü için iletişimde ve sosyallikte büyük problemler yaşar.
Tabi ki bunlar bir kuram olduğu herkes için aynı olacak diye bir şey yok fakat genel olarak bunların etrafında ve benzer karakter yapılarında olur kişiler. Etrafımıza ve kendimize baktığımızda da bu kuramdan izler görmek mümkün.
Küçük çocuk olarak ebeveynlerimin göz bebeği abilerimin azılı düşmanıyım :(
Ailedeki doğum sırasına göre benim fikrim: Büyükler çilekeş küçükler parakeş oluyor ahasdhasd