Ben siz kadar güzel değilim,
Uzun değil bir kere boyum,
Ya da deniz mavisi bakmıyor gözlerim.
Öyle çıt kırıldım da değilim,
Tırnağım kırıldı diye ortalığı ayağa kaldıranlardan da olmadım,
Olamadım.
Çıkarım için eğilmedim kimsenin önünde.
Belki de bu yüzden,
Hayat toz pembe olmadı çoğu zaman.
Kendimi kaybetmedim kalabalıkların arasında.
Bir sebep bulamasam da sevmeye
Öylesine değildi sevmelerim.
Tutsak etmedim çılgınlıklarımı,
El alem ne der diye kendime saklamadım kahkahalarımı,
Az gülmüşüm, çok ağlamışım, hiç düşünmedim.
Sadece anı yaşamaya çalıştım,
Kahvenin en koyusunda boğulan gözlerimle,
Alçaktan baktığım bu dünyada.
Tırnaklarımla kazıya kazıya geldiğim bugün,
En çok acıdan duvar oldum.
Doğru bildiğim yolda ilerlerken
Siyahlardı hep yoldaşım.
Tek başına oturup ağlarken o kaldırım taşında,
Akan gözyaşlarım, ölürcesine sevdiğim içindi.
Siyahım, siyahı yaşıyorum diye
Umuda, maviye vurgun olmaktan hiç geri durmadım.
“El alem ne der diye kendime saklamadım kahkahalarımı” diyen bir şair zoru başarmış bir şairdir, kaleminize sağlık..
teşekkür ederim..
İşte bu yorumu yapmak için indim aşağı :) Yeliz hanıma kesssinlikle katılıyorum. Rabbim herkese zoru başarma gücü ve sabrı versin
teşekkürler..amin..
Kendimi buldum sanki her bir mısrada, çok dokundu :’)
ne mutlu bana o zaman..teşekkür ederim.
ben de söz veriyorum artık siyahlara değil maviye vurgun olacağım, yoluma mavilerle çıkacağım
inşallah güzel olur her şey sizin için. teşekkürler..
Toplum ve popüler kültür diretmelerine rağmen kendinden, duruşundan, hayallerinden ödün vermeyenlere selam olsun!