Araftaydım bir vakit
Kaldım umutsuzluğunla yalnızlığın arasında
Bekleyecek yazmışlardı alınyazıma
Bir şeyleri beklemem hususunda
Anlaştı kainat sonra
Gün oldu ağladım
Denizler dolusu boğuldum
Gün oldu estim deli deli
Ağaçlarım devrildi kökünden
Uzaklardaydın geldi mi sesim
Uyudun mu hınç dolu gecelerimi
Ay gölgelenir
Yıldızlar söner bir bir
Zifrinde savrulursun kabusların
Manasını yitirir zaman tılsımı
Ten, cana yük gelir
Araftaydım bir vakit
Umutsuzluğunu yokluğundan çok sevdim…





